nieuwe blog: annenas.wordpress.com

Zo'n mooie zomerse dag vraagt er natuurlijk om bewonderd te worden. Maar helaas moest dat vandaag vanaf binnen, hoe graag ik het ook anders had gezien. Buiten was namelijk niet te doen, en dat is niet vanwege de hitte; de temperatuur was perfect. Ook niet vanwege de insecten; die zijn namelijk door de vrieskou van de afgelopen 8 maanden zo goed als uitgestorven, behalve dan de rupsen. Nee, het gaat om de timmerdrang in onze buurt. De timmer-boor-en-klus-maar-wat-aan-drang die elke doe-het-zelfer in onze buurt - en dat zijn er nogal wat moet ik zeggen - naar zijn kop stijgt. Een betrouwbare thermometer: is het 20 graden of daarboven, dan wordt er geklust.

En laat het vanmiddag nou net even lekker weer zijn. Ik kom terug van een dag op school, pak een glaasje icetea en wil nét op de tuinstoel gaan zitten bekomen van al deze vermoeiende handelingen of... een paar huizen verderop begint er eentje te boren. En niet zomaar te boren. Nee, HARD te boren.

Zo hard zelfs dat ik na 5 minuten hardnekkig vol blijven houden toch maar besluit om weer naar binnen te gaan en mijn kamer op te zoeken. De boor is nog steeds te horen en in de korte pauzes kan ik mijn gedachte horen: aan mijn kamer mag ook wel wat worden gedaan. Er zijn toch nog zeker wel een paar lijsten op te hangen, het deurtje van die kast hangt scheef en misschien wil ik mijn bureau ook wel verzagen. Ik weet niet, zo langzamerhand ben ik zo gewend aan die kamer dat 'ie wel een opknapbeurt kan gebruiken. Op de achtergrond hoor ik nog steeds het inspirerende geluid van de boor, steeds zachter wordend naarmate ik nog betere klusjes verzin. 

Opeens komt het gedril weer terug. De harde realiteit: want wie ging die klusjes ook al weer uitvoeren?

Misschien had ik al dit wel heel anders bekeken wanneer de doe-het-zelfer míjn kamer had opgeknapt. Dan had ik het misschien wel een "zoet gezoem" genoemd en had ik er zelfs heerlijk bij kunnen slapen. Helaas, ook ik zal het zelf moeten doen. Hoewel het bij mij wel iets langer zal duren voordat ik het juiste gaatje heb geboord in de juiste muur met de juiste diameter en diepgang. 

Maar wees niet bang beste andere buur, twaalf in dit rijtje zijn er inderdaad genoeg en gelukkig word ik door dit soort fratsen niet al te sterk beïnvloed. Sommige onder onze buurtgenoten zeggen: oefening baart kunst. Maar iets anders - veel sterker en misschien wel mijn instinct - zegt me dat die imperfecties in mijn kamer er gewoon bij horen. Niets aan doen. Want als je buiten zit, dan merk je nergens iets van! Toch?

Soms zie ik wel eens wat op tv, zoals vandaag. Niet heel gewoonlijk, dat ik iets zie op tv maar ik keek vandaag toch eens een programma. Het familiediner. En zeker niks tegen familiediners, ik bedoel, lekker eten, kaarsjes aan, beetje praten, heel leuk. Maar er was een probleempje.

Ik heb eigenlijk geen idee of ik het wel mag schrijven, maar in ieder geval, het probleempje kwam erop neer dat twee zussen ruzie hadden omdat de een een gekke bek zou hebben getrokken naar de ander, maar het stug ontkende, en de ander op haar beurt zeer koppig was. Het was de druppel die de emmer deed overlopen, nooit, maar dan ook nooit meer wilden ze elkaar zien.

En als ik daar dan naar moet kijken, omdat de tv toevallig op die zender staat, kan ik me doodergeren. Eerst, natuurlijk, was ik supernieuwsgierig, want men had het de hele tijd over 'de vrouw die te ver was gegaan', en mijn fantasieën slaan op hol, wanneer ik zoiets hoor. Anti-climax van hier tot jewelste toen ik het hoorde, en al de zenuwen die ik eerst had kwamen er allemaal uit. Ik moest lachen, en ik schaam me dood voor dit sadisme, maar wat moet ik me in hemelsnaam bij zoiets voorstellen?

Even voor de zekerheid, bied ik bij deze mijn oprechte excuses aan aan alle mensen waarnaar ik ooit een gekke bek heb getrokken, ik meen het namelijk niet zo gek! Ik ben bloedserieus.

Douchende mensen zijn leuk. Want sta je onder de douche, dan laat je jezelf helemaal gaan. Immers, niemand kan je horen. Of in ieder geval, dat denk je dan. Want ik hoor je wel degelijk, maar ik zeg het lekker niet. Ik fiets naar school en hoor je zingen, of een poging doen tot. Niet dat ik dat niet graag doe hoor, zingen, maar mijn badkamer ligt tenminste midden in mijn huis, en ligt niet aan de hoofdstraat van de buurt, waar iedereen langskomt maar waar nog net niet zoveel lawaai is dat je het gezang niet hoort.

Heerlijk vind ik het wel hoor, echt. Wat mij betreft zing je hele opera's als ik langs kom. Of misschien top 40 liederen met bijbehorende passie. Alsof niemand het hoort... dat wat je vergeet, is je raampje. Het staat namelijk open, en laat niet alleen stoom door. Dus daar fiets ik door de straten 's ochtends, zonder mp3 , die heb ik toch nergens meer voor nodig sinds mijn nieuwe ontdekking. De akoestiek van de badkamers wordt er alleen maar beter op en met al die hoogbouw van tegenwoordig galmt het lekker door de straten heen.

En elke dag kom ik aan bij school en zie ik al die frisse mensen met, net als ik, nieuw gewassen haren en schoongescrubte gezichten. Totaal onwetend. Ja jullie allemaal zingen wel eens onder de douche. Dus schaam je niet, en breng nog een klein beetje meer passie in je nummers. 

Niemand hoort je, weet je nog? Helemaal niemand.